Każda liturgia wymaga należytego przygotowania - oto kilka wskazówek.

  1. PRZYGOTOWANIE POŚREDNIE

Najlepiej zacząć przygotowania trzy a nawet cztery tygodnie wcześniej jeśli przygotowujemy posługę na większą uroczystość. Jeśli chodzi natomiast chodzi o Eucharystie parafialną to wystarczy nam tydzień lub dwa tygodnie.

Muzyka jest podstawowym narzędziem interpretacji i rozumienia liturgii. Stwierdzenie to posiada swoją wymowę nie tylko w odniesieniu do tekstów śpiewanych, ale także do melodii, tym bardziej że niektóre z nich powstawały dla specjalnych celebracji i noszą oczywiście ich cechy. Liturgia chrześcijańska obejmuje zwiastowanie zbawienia w Jezusie Chrystusie, odpowiedź wierzących, aktualizację przymierza w rytach, przymierza pomiędzy Bogiem i ludźmi. Śpiew i muzyka stanowią podstawowe medium autentycznego przesłania liturgii, włączają się w akcję liturgiczną, by podtrzymywać i wzmacniać ewangelizację we wszystkich jej formach, nadają wyznaniu wiary, prośbom, dziękczynieniu bardziej kompletną ekspresję, by podkreślić ryty sakramentalne w wymiarze gestu i słowa. Dlatego warto zwrócić uwagę na prawidłowy dobór pieśni i muzyki w liturgii.

 

Okres Narodzenia Pańskiego posiada niezwykle bogatą liturgię. Bardzo często pośród tego bogactwa pewne elementy zostają skazane na zapomnienie. Powoli taki los spotyka błogosławieństwa. Tymczasem „Obrzędy błogosławieństw” zawierają wiele takich celebracji na okres Narodzenia Pańskiego.

Kanon Rzymski można odmawiać zawsze!

Zaleca się stosować go w dni mające własne Zjednoczeni: w niedzielę, w uroczystość Narodzenia Pańskiego i przez oktawę (25.12-1.01), w uroczystość Objawienia Pańskiego (6.01), od Mszy Wigilii Paschalnej do 2 Niedzieli Wielkanocnej, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, w Niedzielę Zesłania Ducha Świętego, w święto Ofiarowania Pańskiego (2.02), w uroczystość Zwiastowania Pańskiego (25.03), w święto Przemienienia Pańskiego (6.08), w Rocznicę Konsekracji Własnego Kościoła, w uroczystość Narodzenia Św. Jana Chrzciciela (24.06), w uroczystość Wniebowzięcia NMP (15.08), w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP (8.12).

Liturgiczny obchód rocznicy poświęcenia kościoła sprawia w praktyce wiele trudności. Z tego względu chciałbym przypomnieć normy liturgiczne, jakie obowiązują w tej kwestii.

Pierwsza część liturgii święta Ofiarowania Pańskiego to błogosławieństwo i procesja za świecami. Może ona mieć dwie formy: pierwszą jest procesja, a drugą uroczyste wejście.

„Nabożeństwo majowe jest w Polsce zwyczajowo odprawiane przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Słowa litanii skierowane są do Maryi, ale refren módl się za nami przypomina, że Ona jest naszą orędowniczką u swego Syna. Przed rozpoczęciem majowego nabożeństwa należy przypomnieć wiernym szczególny udział Maryi w misterium zbawienia oraz prawdę o Jej orędownictwie” (Instrukcja Episkopatu Polski o kulcie tajemnicy eucharystycznej poza Mszą świętą – 11 XII 1987; nr 20).

„W środę przed pierwszą niedzielą Przygotowania Paschalnego wierni przyjmując popiół wchodzą w okres ustanowiony dla oczyszczenia dusz. Ten obrzęd pokutny pochodzący z tradycji biblijnej i zachowany do naszych czasów w zwyczajach Kościoła, oznacza stan człowieka grzesznego, który zewnętrznie wyznaje swoją winę wobec Boga i w ten sposób wyraża wolę wewnętrznego nawrócenia, ufając, że Bóg okaże mu miłosierdzie. Przez ten obrzęd rozpoczyna się droga nawrócenia, która osiąga swój cel przez sprawowanie sakramentu pokuty w dniach poprzedzających Paschę.” (List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych, 21)

Międzynarodowe Stowarzyszenie Ministrantów „Coetus Internationalis Ministrantium” (CIM) jest mało znane w kręgu polskich ceremoniarzy. Warto więc zapoznać się z jego strukturą i działalnością.

Zanim ceremoniarz zacznie przygotowywać Pasterkę musi pamiętać o kilku wskazówkach.

Oto kilka z nich:

Wiara nie ogranicza człowieka, ale go otwiera, ukazuje nowe horyzonty, poszerza serce i czyni je wrażliwym na wszystkie problemy ludzi. Sprawia, że uznajemy je za nasze sprawy. Każe się nam o nie troszczyć. Stawać z nimi przed Bogiem. (Ks. M. Nowak, „Żyć Mszą Świętą”) Te słowa ukazują, że wiara uczy odpowiedzialności za innych ludzi, tłumaczą również sens istnienia modlitwy powszechnej.